HISTORIA
czcionka większa czcionka normalna czcionka mniejsza


W WALCE O NIEPODLEGŁĄ

Sytuacja zmieniła się z chwilą gdy I Wojna Światowa dobiegała końca. Zaledwie 17 dni po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 28 listopada 1918 roku, Naczelnik Państwa i Wódz Naczelny, Marszałek Józef Piłsudski powołał do życia Polską Marynarkę Wojenną. Chociaż nasz kraj jeszcze przez prawie półtora roku nie miał dostępu do morza i nie posiadał morskiej floty wojennej, marynarze czynnie uczestniczyli w obronie kształtujących się granic państwa. Pierwszym dużym sprawdzianem był udział marynarzy w wojnie polsko-bolszewickiej w latach 1919-1920. Pierwsze działania wojenne podjęły uzbrojone jednostki pływające, wchodzące w skład Flotylli Pińskiej, w dorzeczu rzeki Prypeć już w 1919 roku. Zajmowały się one transportem zaopatrzenia dla wojsk polskich, a w maju 1919 roku stoczyły pierwszą potyczkę z jednostkami nieprzyjaciela. W tym samym czasie na rzece Wiśle powstała Flotylla Wiślana, z połączenia Flotylli w Krakowie (dowodził nią pierwszy dowódca Polskiej Marynarki Wojennej pułkownik marynarki Bogumił Nowotny) oraz Flotylli w Warszawie i Modlinie. W kwietniu 1920 roku, jednostki pływające Flotylli Pińskiej (polski statek uzbrojony „Pancerny” oraz kilka motorówek) stoczyły z 6 rosyjskimi statkami uzbrojonymi największą, zwycięską bitwę „morską” wojny polsko-bolszewickiej pod Czarnobylem. Jeden statek rosyjski został zatopiony, prawdopodobnie 2 uszkodzone, a kolejny wraz z kilkoma mniejszymi jednostkami transportowymi zdobyty. W lutym 1920 roku, na teren Pomorza wkroczył wraz z wojskiem polskim, dowódca Frontu Pomorskiego, generał Józef Haller. Objął on w posiadanie, na rzecz państwa polskiego, na mocy postanowień traktatu wersalskiego część Pomorza ze 140 kilometrowym pasem wybrzeża. 10 lutego 1920 roku dokonał aktu zaślubin Polski z morzem, wrzucając platynowy pierścień na znak przynależności Polski do Bałtyku i Bałtyku do Polski.

W międzyczasie cały czas trwał konflikt polsko-bolszewicki. 2 sierpnia 1920 roku Flotylla Pińska została rozwiązana, a jej jednostki samozatopione, wskutek zajęcia terenów działania flotylli przez bolszewików. Marynarze walczyli także na lądzie. Niespełna rok po odzyskaniu niepodległości utworzony został Batalion Morski, który w 1920 roku, w obliczu niebezpieczeństwa dla istnienia państwa polskiego, został przeformowany w Pułk Morski. Inicjatorem utworzenia Pułku Morskiego był ówczesny kapitan Adam Mohuczy (w latach 1945-1947, w stopniu kontradmirała, pełniący obowiązki dowódcy Marynarki Wojennej). Pułk Morski formowano na bazie kadry Marynarki Wojennej (Toruń), Batalionu Morskiego (Puck) i Specjalistów Morskich (Modlin). Dowódcą pułku został kapitan Konstanty Jacynicz, a dowódcami poszczególnych batalionów zostali: 1 batalionu – kpt. mar. Antoni Wąsowicz, 2 batalionu – kpt. mar. Adam Mohuczy, 3 batalionu - kpt. mar. Włodzimierz Steyer (późniejszy kontradmirał, dowódca Rejonu Umocnionego Hel w wojnie obronnej 1939 roku oraz dowódca Marynarki Wojennej w latach 1947-1950). Pułk Morski nigdy nie walczył całością swoich sił. Do akcji bojowej bataliony tego pułku wchodziły oddzielnie, w różnym czasie i w odległych od siebie rejonach. 1 Batalion Morski walczył pod Ostrołęką, natomiast 2 Batalion Morski (który jeszcze jako samodzielny Batalion Morski pod dowództwem kapitana Konstantego Jacynicza, wraz z generałem Józefem Hallerem dokonał aktu zaślubin Polski z morzem) uczestniczył w krwawych walkach między innymi pod Grodnem i Białymstokiem. 3 Batalion Morski w walkach nie wziął udziału. Pułk Morski został rozwiązany jesienią 1920 roku.

generuj pdf
Kontakt
Zobacz nas na:
© 2017 MW RP